pomóż innym
Każdego rodzaju grupa charakteryzuje się solidarnością. Członkowie każdej też grupy identyfikują się ze sobą i jednocześnie odseparowują od grup innych. Tym właśnie, co najbardziej łączy grupy jest odrębność w stosunku do grup innych.
Jakie grupy muszą najbardziej być sobie wierne? Zaryzykować można, że grupy przestępcze. Członków takiej grupy łączy bowiem wspólna profesja. Niezgodne z prawem procedery, jakimi się zajmują, sprawiają, że każdy z nich musi przede wszystkim zachowywać milczenie. Tajemnica danej grupy nie może wyjść poza jej członków. Zdarza się bowiem, że niedochowanie tajemnicy wiąże się bezpośrednio ze śmiercią.
Co ciekawe, w grupach przestępczych zauważyć można także solidarną pomoc, jaką członkowie sobie niosą w razie konieczności. Potrafią ryzykować życiem dla drugiego. Jest to swego rodzaju honorowe postępowanie przestępców. Jest to jedna z niewielu rzeczy, w których moglibyśmy ich naśladować.
To, czego z całą stanowczością nie można popierać w kręgach przestępczych, to ich zawiść. Solidarna pomoc, jak mogą oni nazywać zawistne mszczenie się na wrogach, jest w rzeczywistości lawiną zwrotną ludzkich krzywd. Mowa tu o porachunkach gangów, o których tak dużo można usłyszeć na całym świecie. Nienawiść, jaką czuja członkowie jednych grup przestępczych do drugich, sprawia, że jeśli jedni skrzywdzą członka drugiej grupy, to drudzy nigdy nie pozostają dłużni. Z łatwością można przewidzieć, że takiego karania nigdy nie ma końca. Każda śmierć przynosi kolejną śmierć. Jak więc można to nazwać solidarną pomocą, honorem, czy wyrównywaniem rachunków, kiedy nieustannie rachunek rośnie zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie?
Czy jednak można mówić o solidarnej pomocy wśród przestępców? Solidarna pomoc przynosi ze sobą skojarzenia związane z wartościami nacechowanymi dodatnio. Jak więc można je odnosi do osób, które mają zdeformowany system wartości? Każdy bowiem przestępca nie wybiera w życiu tych wartości pozytywnych skoro jest przestępcą. Musiał zrobić coś niewłaściwego, czyli z systemu aksjologicznego wybrał te elementy, które są niezgodne z uznawanym systemem wartości, a także z systemem prawnym. Zastanawiające jest zatem to, czym kierują się przestępcy, popełniający w ich mniemaniu dobry uczynek. Jeśli znają ogólny podział na dobro i zło, dlaczego czasem wybierają zło, a czasem stanowczo tych złych uczynków nie chcą popełnić.
Trudno jest określić zachowania przestępców i ich motywacje postępowania. Przeprowadzane są nieustanne padania psychologów i socjologów nad fenomenem zachowań przestępczych. Nie są one jednak stuprocentowo pewne i wiarygodne z bardzo prostego powodu – trudno wniknąć w kręgi przestępcze. Sama obserwacja nie zawsze może wszystko powiedzieć. Przestępcy, szczególnie ci najgroźniejsi, nie chcą się dzielić motywami swojego postępowania i sposobami myślenia. Mimo że badacze próbują zanalizować wszystkie ich zachowania, podporządkować je sobie i stworzyć jedną spójna teorię, tak naprawdę pozostaje to dla nas zagadką.